Eind September 2013, 10 weken zwanger van mijn 4e en voor Bart zijn 2e wondertje. Ik kon niet wachten om het van de daken>lees fb. te schreeuwen… heb dus ook niet gewacht! En met deze alweer groeiende buik ( mijn buikje was nog maar net weg, want Lautje was nog maar 7 maanden) wist heel Facebook dat wij weer in blijde verwachting waren.

Een roze wolk

Ik leefde natuurlijk nog op een roze wolk, mijn jongste was nog maar 7 maandjes… maar deze wolk werd gewoon felroze! Ik wist natuurlijk al een aantal weken dat er weer een baby in mijn buik zat en ik droomde, kocht er flink op los. Waar moest kind nr.4 slapen? Alle slaapkamers incl. zolder waren bezet, hoe doen we het als ik na mijn zwangerschapsverlof weer ging werken met oppas? Want om op 2 baby’s te passen vond ik een beetje teveel van het goede voor de oma’s… enz. enz. Maar binnen een paar weekjes had ik overal een oplossing voor (ja,ja toen werkte mijn hoofd nog supergoed!) Een dubbele kinderwagen, een wiegje voor bij ons op de kamer waren ook al gekocht…

Nooit geweten dat dit zo heftig was

Begin Oktober 2013 op een zondagavond bloedverlies… paniek in huize Frederiks van Dijk! Volgens de verloskundige hoefde ik niet bang te zijn het gebeurde wel vaker. Oké ze heeft vast gelijk en dacht mijn hele slapeloze nacht aan haar woorden… Maandagmorgen, ik wou toch graag een echo. Maar nee dat vonden ze niet nodig, als het misse boel was zou ik het in de loop van de week wel merken. Koekoek willen jullie mij gek hebben? Gelukkig regelde mijn huisarts per direct een echo.

Had ik deze echo maar nooit laten doen…

Daar lag hij/zij, bewegingloos, geen kloppend hartje… mijn baby leefde niet meer. Het hartje was waarschijnlijk al een weekje gestopt met kloppen.

Wow wat een week…

Op dezelfde dag of een dag erop (weet het niet zeker) kregen wij te horen dat Bart zijn oma na een lang ziektebed, niet meer verder wou leven… ik wist niet wat ik moest voelen, voelde op dat moment alleen mijn eigen verdriet, mijn wereld stortte in… hoe kan je wereld instorten om een baby die je niet in je armen hebt gehad, die je nog niet eens hebt voelen bewegen in je buik?

Die week kreeg ik voor het eerst in mijn leven een heel raar gevoel… Ik voelde het in mijn buik en in mijn hoofd. Een beetje duivels vond ikzelf… een mengeling van egoïstisch, jaloezie, afgunst, boosheid ik weet niet hoe ik het uit kan leggen. Bart wou natuurlijk nog veel tijd bij zijn oma zijn. Hij ging elke avond erheen… maar koekoek, hey, hallo en ik dan met mijn verdriet? Ik heb je nodig! Ik wil jouw armen om mij heen! Wij hebben die week ook heel veel ruzie gehad…

Ik lijk wel psychisch

Donderdag was de dag dat de miskraam doorzette. Ojee en nu? Ik ga mijn baby niet door de wc spoelen! Gelukkig was Bart die dag bij mij (na veel gezeur). We hebben als 2 gekken alles in een zeef opgevangen en gezocht of we de baby konden vinden, hoe gek kun je zijn denk ik nu achteraf… we durfden er ook niet teveel aan te zitten, stel je eens voor dat we de baby kapotmaken! Een dag later hebben wij alles begraven in een grote bloempot, als we namelijk ooit eens verhuizen kunnen we haar/hem meenemen. Waar je op zo’n moment aan denkt…

Deze dag is ook Bart zijn oma ingeslapen… helaas kon ik er niet bij zijn.

Mijn leven is vanaf die week veranderd

De zondag 3 dagen na het verliezen van mijn baby, appte mijn werkgever dat ik de volgende dag wel weer kon gaan werken… oké doe ik. Ik heb de hele dag gehuild op mijn werk, ik kon niet meer, wat deed ik hier? Vanaf die dag ben ik nooit meer met plezier naar mijn werk gegaan! Gelukkig zei mijn werkgever (na een paar uur huilen) dat het misschien beter was om nog een paar dagen thuis te blijven…

Dat “duivelse” gevoel van egoïsme, jaloezie en afgunst die bleef. Zwangere vrouwen, vrouwen die hun zwangerschap aankondigden, baby’s die werden geboren, zelfs gelukkige gezinnetjes of verliefde mensen… Ik kon er niet tegen! Dat gevoel bekroop mij overal. Tijd om naar de dokter te gaan, deze gedachtes zijn niet gezond! Volgens hem ging dit wel snel weer weg en kon ik altijd komen om te praten…

Hoe mijn leven verder is veranderd schrijf ik een andere keer in een blog… denk dat hieruit langzaam mijn burn-out tevoorschijn komt.

Xx van mij